Yüksek tepeleri andıran omuzların dizlerimden aşağıda. Engin sırtın bükük. Yamuk. Yüzün ellerinin arasında yitik. Ağlıyorsun. Seni ayağa kaldırıp sarılıyorum. Göğsümle göğsün arası boşluk, bilmem hissettin mi.
Sakinim. Anlamadın mı? Ne yaşıyorsak yazdım ben çok önceden. Sürpriz yok.
Teselli etmeyi beceremem. Ağla. Kim bilir, belki ben de ağlarım. Belki filmleri anımsatır bana şu halin, o zaman ne sana, ne kendime; bir sahnenin güzelliğine ağlarım. Sen beni yaşarsın, ben Meryem Ana gibi önüme bakarım, ikincil düşüncelerde kayıp, sakladığım ellerimdeki bebeği göremezsin bile. Ruhun duymasa daha iyi. Sen beni koklarsın ben havayı. Sen çırılçıplak benim içimdesin ben kostümün içinde. Ve içimdeki kalabalık itiş kakış.
Herkes sırtını görürken birbirinin, yüzler bana dönük. Kamaşık. Bakma dedin ama güneşe kurban ettim gözlerimi, onlar lambalara bakarken. Güneş sadece ışık değildi ya şeffaflaşarak yokolmaktı dileğim.
Benim yerime de ağla. Günden güne daralan ilmeği geçiren benim boğazıma. Benim ağlamaya hakkım yok. Ne zaman uzaklara baksam sahne kurulur. Ben kendimden çıkarım, seyircilerin şaşkınlığı büyük.
Meydan okumalarım kendimedir, hayranlıkları beyhude. Ve loşlarda geze geze büyüse de gözbebeklerim, kör edici ışıklar saçar etim.
Hıçkırıklara ve gözyaşlarına boğulabilirsin.
Ama beyhude.
Your hill high shoulders are below my knees. Your wide back is bended. Warped. Your face is vanished between your hands. You are crying. I get you up and hug you. Wondering if you felt the gap between our chests or not.
I am calm. Did not you get it? I have written what we are living long ago. No surprises.
I am not able to soothe. You can cry. Who knows, maybe I cry too. Maybe your state reminds me of movies again, then I do not cry neither for you nor for me; but for the beauty of the scene.
When you live me, I look down like Virgin Mary, lost in second thoughts, you can not even see the baby that I am holding in my hands; the hands that I am hiding. It is better if you stay unaware.
You smell me. I smell the air. You are in me stark naked, I am in the costume.
And the crowd in me is scuffling.
When they see the back of each other, all the faces are turned to me. Dazzling. You said me not to look but I sacrificed my eyes to the sun, when they are looking at lamps. The sun was not just light and my wish was to dissappear by getting transparent. Cry in place of me too. It is me who slipped the noose to my throat that is tightening day by day. I do not have right to cry. Whenever I look far, the scene settles down. I get out of myself, the audience gets astonished.
Their adoration is useless. I only challenge to myself. And even if wandering in the dimness made my pupils bigger, my flesh beams blinding lights.
You may burst into tears and sob.
But it is futile.
